Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Ξανά μαζί!!!



Καλημέρα σας!!!
Το ξέρω πως πάει πολύς καιρός απο την τελευταία φορά που έγραψα τα νέα μου στο μπλόκ μου, αλλά είμαι σίγουρη πως θα με καταλάβετε και θα με δικαιολογήσετε, μιας και μέχρι τώρα, ήμουν απόλυτα δοσμένη στην μικρή μου αγαπημένη...στην κόρη μου!!!
Τώρα αρχίζω σιγά σιγά να βρίσκω τους ρυθμούς μου κι εγώ και να έχω λίγο παραπάνω χρόνο για τον εαυτό μου, μιας και η Χριστίνα έχει μπει σ'ένα πρόγραμμα.
Το πρόγραμμα επιτεύχθηκε με πολύ κόπο και πείσμα. Για να πάρετε μια ιδέα για το τι ακριβώς εννοώ, θα ήθελα το κείμενο του πρώτου μου ποστ μετά απο καιρό, να είναι αυτό που έγραψα πριν μερικές μέρες σ'ενα γκρούπ μαμάδων όπου και ανήκω..
Σας χαιρετώ προς το παρόν και πιστεύω πως θα τα λέμε πιο συχνά απο δω και πέρα!!


"Πριν απο λίγο καιρό , είχα δει στο σινεμά την ταινία "Η ζωή του Π" . Πολύς ντόρος είχε γίνει, πολλά Όσκαρ διεκδικεί , και παρ´ολο που ήταν ιδιαίτερη και σαν ιστορία  ( ένας νέος ναυαγεί μέσα σε μια βάρκα στη μέση του πουθενά μαζί με μια άγρια τίγρη) δεν με ξετρέλανε. Μου άφησε όμως μια πολυ έντονη αίσθηση .. Την σκεφτόμουν για μέρες ... Και να που σήμερα το βράδυ με βοήθησε να τα βγάλω πέρα .....
Η μικρή μου γενικά εδώ και μέρες κοιμάται σχετικά καλά. Ξυπνάει βέβαια μερικές φορές το βράδυ αλλά δεν χρειάζεται πια να την θηλάζω ούτε να την παίρνω στο κρεβάτι μου για να ξανακοιμηθείτε .. Της φτάνει να την χαϊδέψω λίγο στην πλάτη και γενικά να την καθησυχάσω οτι είμαι κοντά της και ξανάκοιμάται . Έχουν υπάρξει και φορές που την έχω πάρει κι αγκαλιά και την έχω νανουρίσει  μέχρι να την ξαναπάρει ο ύπνος, αλλά γενικά αποφεύγω όσο μπορώ να την σηκώνω απο το κρεβάτι της...
Σήμερα όμως έγινε κάτι πρωτόγνωρο .. Έκλεγε πολύ και δεν την ηρεμούσε ΤΙΠΟΤΑ. Τσέκαρα να δώ αν κρυώνει ,αν είναι ιδρωμένη, την άλλαξα , της τραγούδησα, την κανάκεψα, την πήρα αγκαλιά , τα έκανα όλα. Τίποτα. Έκλεγε γοερά και δεν σταματούσε με ΤΙΠΟΤΑ παρά μόνο εάν της έδινα στήθος ,κάτι που δεν ΥΠΗΡΧΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΚΑΝΩ μιας και θα ηταν μεγάλο πισωγύρισμα .
Όπως καταλαβαίνετε ήμουν απελπισμένη . Ούρλιαζε όσο ποτέ ,σε βαθμό που νόμιζα ότι κάτι έχει το παιδί μου κι εγώ κάνω βλακείες προσπαθώντας να του βάλω όρια αντί να του δώσω αυτό που έχει ανάγκη ...ένιωθα θυμό για το γεγονός πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει ουσιαστική ενημέρωση σχετικά με το θέμα του ύπνου που τόσο βασανίζει παιδιά και γονείς ...( στην Γαλλία υπάρχουν παιδίατροι που ειδικεύονται σε αυτό το θέμα ..) και δεν ήξερα τι να κάνω . Ήμουν ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ  .
Εκείνη την ώρα μου ήρθε στο μυαλό η ταινία . Έτσι μαγικά ... Θυμήθηκα αυτόν τον άνθρωπο που ήταν αναγκασμένος να συμβιώσει μαζί με μια τίγρη , με ένα άγριο ζώο που είχε καταλάβει όλο το ζωτικό του χώρο και τον ανάγκαζε να κοιμάται έξω απο την βάρκα σε μια αυτοσχέδια σχέδια , με κίνδυνο να τον φάνε οι καρχαρίες ή να πνίγει ...
Είχε αφήσει την τίγρη να κάνει ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ... Μέχρι την στιγμή που πήρε την απόφαση να την εξημερώσει .. Να την εκπαιδεύσει . Να της μάθει να τον σέβεται και να του αφήνει χώρο . Να της δώσει να καταλάβει τι σημαίνει συνύπαρξη .
Αυτομάτως η Χριστίνα έγινε η τίγρης κι εγώ ο Π..
Σηκώθηκε και κάθισε στο κρεβάτι της 55 φορές κλαίγοντας γοερά. Την ξάπλωσα πίσω στη θέση της άλλες τόσες χωρίς να μιλάω και να την κοιτάζω .
Μούγκριζε και ξεφύσαγε σίγουρη πως θα περάσει το δικό της με μια απίστευτη αντοχή κι επιμονή . Άλλο τόσο επέμενα κι εγώ....
Απο ενα σημείο και μετά ήμουν σίγουρη για το αποτέλεσμα. Πίστεψα σ´αυτήν μου την  προσπάθεια . Στο τέλος και μετά απο μια ώρα ,κατάκοπη αλλά ενεργή ακόμα , πήγε στην άκρη του κρεβατιού της, μούγκρισε αρκετές φορές , κι αποκοιμήθηκε ....σαν τίγρης.
Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο . Δεν ξέρω αν κάνω κάτι καλό ή κακό . Το μόνο που ξέρω είναι πως ακολουθώ το ένστικτο μου και θέλω η μικρή αγαπημένη μου, να μάθει να συνυπάρχει μαζί μας και να σέβεται τον ζωτικό μας χώρο . Θέλω να καταλάβει ότι εγώ είμαι δίπλα της. Την προστατεύω και την αγαπώ και θέλω να την βοηθήσω όσο μπορώ να γνωρίσει τον κόσμο και τον εαυτό της. Να είναι ανεξάρτητη. Να μην με έχει ανάγκη κάθε λεπτό που ξυπνάει για να ξανακοιμηθεί . Να της αρκεί το χάδι μου και η φωνή μου για να την ξαναπάρει ο ύπνος ..
Δεν ξέρω γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά 4:58 τα ξημερώματα και δεν πάω να κοιμηθώ τώρα που κοιμάται ... Μάλλον γιατί συμπτωματικά μόλις θυμήθηκα πως σήμερα είναι η βραδιά των Όσκαρ ,και θέλω όσο ποτέ να κερδίσει η ταινία ΜΟΥ!"

Και μην ξεχνάτε!
Μπορείτε να με βρείτε και στο facebook για άμεση ενημέρωση!

mama petounia

1 σχόλιο:

  1. http://mamalydia.wordpress.com/2010/09/16/cosleeping-until5/ Νομιζω οτι δεν πρεπει να βασανιζεστε άδικα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή