Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

Τι διαβάζουμε τελευταία


Τα βιβλία τα αγαπάμε πολύ στην οικογένειά μας. Δεν είναι λοιπόν παράξενο που κι η Χριστίνα απο πολύ μικρή, έμαθε να περνάει ωραίες στιγμές μαζί τους.
Προσπαθώ, όσο μπορώ να της αγοράζω προσεγμένες εκδόσεις και όσο πιο κοντά στην ηλικία της. Συνήθως της αρέσουν βιβλία με ζώα και με ανθρώπους. Το αγαπημένο της είναι "Η πόλη" απο τις εκδόσεις Modern Times. και το βιβλίο με τα ζώα απο το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο.
Τώρα τελευταία, διαβάζουμε αρκετά αυτά τα τέσσερα βιβλία.

ΒΡΕΣ ΜΕ ,ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ
Εκδόσεις Ψυχογιός
Με αναδιπλωμένες σελίδες και φυσικά πολύ χρώμα.

 


ΕΛΑ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ
Εκδόσεις Olala
Λέξεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά, δοσμένες μέσα απο τις δραστηριότητες μιας παρέας με ζωάκια.





ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΛΕΝΑΣ
Εκδόσεις Λιβάνη
Η οικογένεια της Λένας πάει διακοπές και μας μαθαίνει τα σχήματα





PARIS MON IMAGIER
Εκδόσεις Parigramme
Εικόνες απο την ζωή στο Παρίσι, με λέξεις στα Γαλλικά και στα Αγγλικά.




Θα ήθελα πολύ να μου προτείνατε κι εσείς κάποια αγαπημένα σας βιβλία, έτσι ώστε να εμπλουτίσω την συλλογή της μικρής μου αναγνώστριας!!

Περιμένω τα σχόλιά σας εδώ και στην σελίδα μου στο facebook

Σας φιλώ

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

Χτες βράδυ



Χτες βράδυ, λίγο πριν βάλω την Χριστίνα για ύπνο, κι αφού την άφησα να εκτονώσει και τα τελευταία αποθέματα ενέργειάς της πριν μπούμε στην διαδικασία χαλάρωσης, την κοιτούσα να παίζει και έτσι απλά άρχισα να κλαίω. Με λυγμούς. Εκείνη φυσικά τρόμαξε, μιας και δεν με έχει ξαναδεί ποτέ σε παρόμοια κατάσταση. Προσπαθούσα, να μαζέψω όλο αυτό που μου συνέβαινε, αλλά μάταια. Ήταν πάνω απ' τις δυνάμεις μου.
Μόλις ηρέμησα, της εξήγησα πως δεν είχε κάνει κάτι κακό, πως δεν έκλαιγα απο πόνο ή στεναχώρια και πως όλο αυτό ήταν απο χαρά και ευτυχία..
Και ναι. Η αλήθεια ήταν πως βλέποντάς την , έτσι μικρή, εύθραυστη και τόσο αληθινή, σκέφτηκα πώς είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος πάνω στη γη..
Σκέφτηκα πως αυτό το πλάσμα , ήρθε στη ζωή μου για να μου δείξει τον ΔΡΟΜΟ.
Για να μου μάθει να μοιράζομαι και να μην περιμένω τίποτα. Να έχω υπομονή και να συγχωρώ. Να αγαπώ τον εαυτό μου για να μπορώ να αγαπώ και τους άλλους. Να ελπίζω και να πιστεύω. Να ξεπερνώ τους φόβους μου και τις ανασφάλειές μου. Να εμπιστεύομαι την κρίση μου , το ένστικτό μου και τις αντοχές μου. Να εκτιμώ τη ζωή και τα δώρα της. Να πιστεύω πως αξίζω να με αγαπούν άνευ όρων γι' αυτό ακριβώς που είμαι. Να τολμήσω να δοθώ κάπου, ολοκληρωτικά.
Έχω έναν άγγελο μέσα στο σπίτι μου, και ήθελα να σας το πω.


Σας φιλώ


 FACEBOOK 

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Μαμά, τι θα φάμε σήμερα?




Θυμάμαι συχνά την μητέρα μου να αναρωτιέται φωναχτά : Τι να μαγειρέψω αύριο?
Και η αλήθεια είναι, πως κι εγώ κι οι 2 αδελφές μου, ήμασταν βολικά παιδιά με το φαγητό. Τρώγαμε σχεδόν τα πάντα.
Έτσι και η Χριστίνα. Τρώει ότι τρώμε κι εμείς. Ποτέ δεν χρειάστηκε να της φτιάξω "ειδικό" φαγητό. Πολλές φορές, συμβαίνει να φάμε το ίδιο για δυο συνεχόμενες μέρες, ευτυχώς, χωρίς γκρίνιες. Δεν τρώμε κρέας , μόνο ψάρι και αυγά κι έτσι προσπαθώ όσο μπορώ να εμπλουτήζω το διαιτολόγιό μας με φαντασία και νοστιμιά, μιας και το φαγητό είναι μεταξύ άλλων και απόλαυση.
Απο τα αγαπημένα της φαγητά είναι οι φακές και ο αρακάς, που έχουν το σχήμα της μπάλας, και φυσικά το ΡΥΖΙ!! Της αρέσει επίσης να τρώει μαζί με το κυρίως γεύμα και ωμά λαχανικά. Έχω την αίσθηση πως την δροσίζουν!
Φροντίζω να μην της βάζω μεγάλες ποσότητες μιας και την αγχώνουν, και της κόβω το φαγητό σε μικρά κομματάκια για να μπορεί να τα πιάνει εύκολα.
Την ενθαρρύνω να τρώει μόνη της και με τα χέρια, μιας και πιστεύω πως έτσι μπορεί να καταλάβει και να ευχαριστηθεί καλύτερα την τροφή.

Να τι έφαγε η Χριστίνα πρωί και μεσημέρι, τις τελευταίες 2 μέρες.

Πρώτη μέρα


Πρωινό : ομελέτα, αβοκάντο και ακτινίδιο


Μεσημεριανό :φακές, λάχανο, ζυμωτό ψωμί και φέτα

Δεύτερη μέρα


Πρωινό : αυγό βραστό, ακτινίδιο, ριζογκοφρέτα με ταχίνι, σταφίδες και φρεσκοστυμμένο χυμό πορτοκάλι - μανταρίνι


Μεσημεριανό : φακές, καρότο, παξιμάδι ολικής και τυρί babybel

Το απόγευμα, τρώει φρούτα και ξηρούς καρπούς, ή τυρί με παξιμάδι ή γιαούρτι με ταχίνι και μελάσα .
Το βράδυ, ένα γάλα πριν κοιμηθεί.
Εσείς, τι καλό φτιάξατε τις τελευταίες 2 μέρες? Ποιο είναι το αγαπημένο φαγητό του παιδιού σας?
Περιμένω τα σχόλια σας εδώ και στην σελίδα μου στο facebook

Σας φιλώ

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Homescooling :Σπιτικές Μαρακές!!


Σήμερα λέω να φτιάξουμε μια μουσική μαράκα, με υλικά που όλοι έχουμε στο σπίτι μας.

Θα χρειαστούμε :
  1. ένα ρολό απο χαρτί τουαλέτας
  2. ρεβίθια ή φακές ή φασόλια ή φάβα
  3. ένα συραπτικό
  4. κυρομπογιές ή μαρκαδόρους ή ξυλομπογιές
Εκτέλεση
  • Ενώνουμε τις δυο άκρες του ρολού και τις συρράπτουμε


  • Γεμίζουμε με ρεβύθια σχεδόν μέχρι τη μέση




  • Κλείνουμε με συρραπτικό και ζωγραφίζουμε με χρώματα και υλικά τις αρεσκείας μας 


  • Και η μαράκα μας είναι έτοιμη!


Καλή επιτυχία!
Σύντομα κι άλλες χειροποίητες και εύκολες κατασκευές!
Περιμένω τα σχόλιά σας εδώ και στην σελίδα μου στο facebook

Σας φιλώ

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014

Πικ νικ



Όσο πλησιάζει η άνοιξη και οι μέρες γίνονται πιο ζεστές και μεγάλες, τόσο πιο πολύ η επιθυμία μου για το αγαπημένο μου πικ νικ μεγαλώνει!
Όταν ήμουν μικρή, τις μέρες με καλό καιρό, ήταν σχεδόν σίγουρο πως οι γονείς μου θα μας πήγαιναν για πικ νικ σε ένα υπέροχο μέρος, με δέντρα, ξύλινα τραπέζια και ένα μεγάλο υδραγωγείο κάπου μακριά, έτσι για μια πινελιά μυστηρίου. Πολλές φορές, ερχόντουσαν παρέα και φίλοι με τα παιδιά τους , κι έτσι η χαρά ήταν μεγαλύτερη!!!
Κουβαλούσαμε μαζί μας μπάλες, παιχνίδια βιβλία και φυσικά το αγαπημένο μας "ψυγειάκι" που χωρούσε ένα ψυγείο ολάκερο!. Βρίσκαμε ένα μέρος με ήλιο αλλά και σκιά  και στήναμε το "σπιτάκι" μας. Καρέκλες για άραγμα, τραπεζάκι μικρό για τα ποτά, τραπεζομάντιλο με κεράσια , ένα μικρό φορητό μπάρμπεκιου και σακούλες για τα σκουπίδια μας. Η  ώρα του φαγητού,ήταν μια γιορτή. Τυριά, σαλάτες, πίτες, φαγητό απο την προηγούμενη μέρα, μπιφτέκια , λουκάνικα πατάτες και λαχανικά έτοιμα για ψήσιμο,φρούτα, κουλουράκια και κέικ, τσάι και καφές, χυμοί, κρασιά και μπύρες για τους μεγάλους. Ένα πανηγύρι!!! Τρώγαμε ελεύθερα, χωρίς να μας νοιάζει αν θα λερωθούμε ή αν θα λερώσουμε. Και κατα έναν περίεργο λόγο, εκεί, πάντα τρώγαμε περισσότερο απο το σπίτι μας κι έτσι όλοι ήμασταν ικανοποιημένοι. Μετά το φαγητό, και όσο οι μεγάλοι λέγανε τα δικά τους, εμείς παίζαμε κυνηγητό, κρυφτό, μήλα και φυσικά σχοινάκι. Ύστερα σειρά είχε η εξερεύνηση. Καινούργια λουλούδια για να προσθέσουμε στο φυτολόγιό μας, πασχαλίτσες, μυρμήγκια και σαύρες για παρατήρηση και αν είμασταν τυχερές, κύλισμα σε φρέσκο και δροσερό χορτάρι.
Κι όταν πια κουραζόμασταν απ'το πολύ παιχνίδι, παίρναμε τις κουβέρτες, τις στρώναμε κάτω και αράζαμε, διαβάζοντας απαραιτήτως Μίκυ Μάους και Ποπάυ ώσπου μας έπαιρνε ο ύπνος. Εκείνα τα μεσημέρια, ο ύπνος ήταν βάλσαμο.. Ερχόταν απο μόνος του και μας έπερνε απο το χέρι. Δεν είχε γκρίνια και στριφογυρίσματα.
Στο τέλος της χαράς, μαζεύαμε όλοι μαζί και το πιο μικρό μας σκουπίδι και φεύγαμε με την υπόσχεση πως  θα ξανάρθουμε  σύντομα.
Αυτές οι αναμνήσεις με γεμίζουν χαρά ,νοσταλγία κι ευγνωμοσύνη απέναντι στους γονείς μου.
Έτσι λοιπόν, κάθε φορά που υπάρχει δίλημμα για το που να πάμε μια ηλιόλουστη Κυριακή, καταλαβαίνετε τι μου έρχεται αμέσως στο μυαλό...Να πάμε για πικ νικ!!! 

Περιμένω τα σχόλια σας, εδώ και στην  σελίδα μου στο facebook

Σας φιλώ

Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

Karate Kid




Σαν παιδί, γύρω στα 5, θυμάμαι να διαδίδω με κάθε ευκαιρία στα υπόλειπα παιδιά της εκάστωτε παρέας, πως οι γονείς μου με στέλνουν καράτε, πως έχω (κι όλας!!!) μαύρη ζώνη, και πως θα ήταν μεγάλο τους λάθος να με σπρώξουν ή να με χτυπήσουν...!!!
Δεν ξέρω αν ήταν σωστό ή λάθος αυτό που έκανα. Ξέρω μόνο πως δεν πείραζα κανέναν και κανένας δεν με πείραζε, κι έτσι είχα το κεφάλι μου ήσυχο. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Η κόρη μου η Χριστίνα, (21 μηνών) έχει δεχτεί και δέχεται μικρά χτυπήματα, κυρίως απο τα συνομήλικα παιδάκια που κάνει παρέα. Η ίδια, δεν χτυπάει ούτε σπρώχνει, τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Στην αρχή αντιδρούσε έντονα ,κλαίγοντας και τρέχοντας στην αγκαλιά μου.
Τώρα τελευταία, όποτε έχει συμβεί, προσπαθεί να το αντιμετοπίσει με κάποιο τρόπο. Είτε με το να απομακρυνθεί απο το πεδίο μάχης, είτε βάζοντας τα χέρια της σε θέση άμυνας (βλέπε καράτε!!).
Τι κάνουμε σε περίπτωση που χτυπήσουν το παιδί μας? Τι κάνουμε σε περίπτωση που το παιδί μας χτυπήσει ένα άλλο παιδί? Σίγουρα είναι ένα απο τα πιο δύσκολα θέματα που καλείσαι να διαχειριστείς ως γονιός και στις δυο περιπτώσεις...
Το να μείνεις απαθείς και αμέτοχος δεν είναι λύση. Όπως δεν είναι λύση και το να επιτεθείς στο παιδάκι που χτυπάει.
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, βρήκα μερικές προτάσεις απο το "Κέντρο Παιδιού και Οικογένειας Προάγοντας". Ρίξτε μια ματιά.

Όταν το παιδί μας χτυπήσει κάποιο άλλο παιδί
  •  Αποφεύγουμε τη σωματική τιμωρία.Προσπαθούμε με συζήτηση και πολλή κατανόηση για τα παιδιά να τους εξηγήσουμε, όταν ηρεμήσουν, ποιες συνέπειες έχει πρώτα από όλα για τα ίδια η επιθετικότητα τους, για παράδειγμα, να χάσουν την αγάπη των φίλων τους. Ύστερα, εξηγούμε τις συνέπειες, τη βλάβη, που θα υποστούν οι γύρω τους, όταν δεχτούν τα χτυπήματα τους, ή την καταστροφική τους διάθεση.
  •   Φροντίζουμε ώστε η καλή συμπεριφορά να αξίζει τον κόπο. Αυτό σημαίνει ότι αν μέχρι τώρα αντιδρούσαμε στην κακή  συμπεριφορά με θυμό ή με άλλο τρόπο, και αγνοούσαμε σχεδόν το μεγαλύτερο μέρος της καλής συμπεριφοράς, είναι καιρός να αντιστρέψουμε τις αντιδράσεις σας, και να αρχίσουμε να αγνοούμε τη κακή συμπεριφορά, όσο αυτό είναι εφικτό, και να ανταμείβουμε την καλή.
  •  Απομακρύνουμε τα παιδιά από το «ακροατήριο τους», ύστερα από ένα εκρηκτικό επεισόδιο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα παιδιά για να τραβήξουν την προσοχή του γονέα ή του άλλου προσώπου, δίνουν «παραστάσεις» επιθετικής συμπεριφοράς . Η απομάκρυνση τους σε άλλο χώρο (σε άλλο δωμάτιο του σπιτιού) γίνεται, για να απομακρυνθούν από την εστία της έντασης και να ηρεμήσουν. Εκεί, χωρίς να τους επιβάλουμε σωματική τιμωρία, συζητάμε τους λόγους και τις συνέπειες της έκρηξης τους. Κάτι τέτοιο μπορεί να  είναι δύσκολο με τα νήπια ή τα μικρά παιδιά, αλλά φέρνει αρκετά καλά αποτελέσματα. Μέσα σε, όσο το δυνατό, πιο θερμό κλίμα βάζουμε τα παιδιά να ασχοληθούν με μια ωφέλιμη δραστηριότητα που τα ευχαριστεί (ζωγραφική, άθληση, άκουσμα μουσικής κ. ά.
  •  Όπως ακριβώς η συμπεριφορά που ενισχύεται έχει την τάση να επαναλαμβάνεται, με τον ίδιο τρόπο και η συμπεριφορά που δεν ενισχύεται ,τείνει να σταματάει.
  •  Προσπαθούμε να χαλιναγωγούμε το δικό μας επιθετικό εαυτό, για να μην μας μιμηθούν τα παιδιά μας.
  • Εστιάζουμε την προσοχή μας στο παιδάκι που δέχτηκε το χτύπημα, ρωτώντας το εάν είναι καλά και δείχνοντάς του το ενδιαφέρον μας.
Και το πιο σημαντικό απο όλα : ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΝΟΥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΠΕΜΒΑΊΝΟΥΜΕ ΟΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ.


Τώρα, αν χτυπήσουν το παιδί μας, πιστεύω πως θα πρέπει να του σταθούμε, να μην το προσπεράσουμε λέγοντάς του "έλα μωρέ, πως κάνεις έτσι, πλάκα έκανε το άλλο παιδάκι", να το αγκαλιάσουμε και εαν δεν θέλει να συνεχείσει το παιχνίδι να το σεβαστούμε απόλυτα.
Και ο θεός βοηθός!
 
 
 Περιμένω τα σχόλια σας εδώ και στην σελίδα μου στο facebook

Σας φιλώ





Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

Που πήγε ο έρωτας?


Με αφορμή την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, κι άλλων συμπτώσεων, σκεφτόμουν τι συμβαίνει στα ζευγάρια μετά απο την  "λήξη" του έρωτα.
Τι συμβαίνει και δεν αισθανόμαστε πια φτερούγισμα στο στομάχι , αμα τη εμφανίση του πρώην αντικειμένου του πόθου μας?  Τι μαγικό γίνετε κι αποκαλύπτωντε σταδιακά, ελαττώματα και λεπτομέρειες που υποτήθετε πως εξ αρχής βλέπαμε και γνωρίζαμε ο ένας για τον άλλον?
''Αφού το ήξερες πως είναι χαμηλών τόνων απο πριν , γιατί νευριάζεις τώρα?" 
Επιστημονικά έχει εξακριβωθεί, πως κατα την περίοδο του έρωτα, παραβλέπουμε ότι αρνητικό προεξέχει απο τον κατα τ'αλλα ιδανικό μας εραστή, σκοπίμως, μιας και διαφορετικά υπάρχει μεγάλη περίπτωση να μην τον ερωτευτούμε...
Και ναι μεν κάνουμε τα στραβά μάτια , αλλά σίγουρα ξέρουμε που πάμε. Άλλωστε τα παραμύθια είναι πάντα γοητευτικότερα απο την πραγματικότητα.
Μπορεί το παραμύθι να χωρέσει σε μια χρόνια σχέση? Μπορεί να επιβιώσει μετά απο τσακωμούς, ατυχείς αμφιέσεις (βλ. τρύπιες κάλτσες, λαδωμένα μαλλιά, κ.α ), και στιγμές που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε στην αρχή? Μπορεί να αντέξει μετά απο την έλευση ενός παιδιού?
Εγώ πιστεύω πως ναι. Θέλει πολύ δουλειά, αλλά μπορεί.
Με αλληλοσεβασμό, με υποχωρήσεις, με αυτοφροντίδα, με φροντίδα απέναντι στον άλλον, με ειλικρίνεια, με θάρρος, με πρωτοβουλία και με υπέρβαση, με φαντασία και αγάπη. Ακόμα κι αν πάμε αλλού, σε άλλη αγκαλιά, πάλι το ίδιο θα συμβεί μετά απο καιρό.
Η σχέση είναι σαν ένα δέντρο. Στον έρωτα βγάζει μπουμπούκια και φουντώνει, στην αγάπη βγάζει καρπούς. 


Για το επόμενο διάστημα σκέφτομαι:
  1. Να προσκαλέσω τον καλό μου σε ένα prive δείπνο στο σαλόνι μας, στέλνοντάς του πρόσκληση με το ταχυδρομείο.
  2. Να καλέσω τους φίλους του ένα βράδυ σπίτι για μπύρες, χωρίς να το ξέρει εκείνος.
  3. Να του κολλάω κάθε μέρα στο ψυγείο επί μια βδομάδα, κι απο ένα διαφορετικό σημείωμα αγάπης.
  4. Να τον πάρω αγκαλιά λέγοντάς του πόσο τον αγαπώ, την επόμενη φορά που θα θέλω να τον πετάξω από το παράθυρο.
  5. Να γίνω για μια μέρα ξανά, η γυναίκα που τον ερωτεύτηκε παράφορα. 

Πείτε μου σκέψεις και απόψεις  εδώ και στην σελίδα μου στο facebook

Σας φιλώ

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

Η συνταγή της εβδομάδα: Τάρτα Ντομάτας




Αν και δεν είναι η εποχή της ντομάτας, παρ'όλα αυτά, μιας και ο καιρός είναι ανοιξιάτικος, νοστάλγησα, αυτήν την εύκολη και πεντανόστιμη συνταγή, που δοκιμάσαμε για πρώτη φορά στην Σίφνο πέρσι το καλοκαίρι με τη φίλη μου τη Μαρία.
Δοκιμάστε την και θα με θυμηθείτε!

Υλικά (για 4 άτομα)
  •  1 φύλλο σφολιάτας
  • 5 μεσαίες ντομάτες, κομμένες σε λεπτές φέτες χωρίς τα σπόρια
  • 1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
  • 300 γ. φέτα τριμμένη
  • 3 κ.σ. πατέ ελιάς 
  • 4 κ.σ.ελαιόλαδο 
  • 2 κ.γ. ζάχαρη (προαιρετικά)
  • αλάτι και πιπέρι
  • φύλλα φρέσκου βασιλικού (αν δεν έχετε τρίψτε αποξηραμένο)

Εκτέλεση

Μαρινάρουμε τις φέτες ντομάτας σ'ένα μπολ προσθέτοντας 2 κ.σ ελαιόλαδο, το αλατοπίπερο, τη ζάχαρη κι αφήνουμε στην άκρη.
Σοτάρουμε ελαφρώς το κρεμμύδι σε μια κουταλιά σούπας λάδι, μέχρι να γίνει διάφανο.
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180'C.
Λαδώνουμε μια ταρτιέρα και στρώνουμε το φύλλο της σφολιάτας. Απλώνουμε την πάστα ελιάς, το κρεμμύδι, την φέτα και απο πάνω στρώνουμε ομοιόμορφα τις ντομάτες.
Πασπαλίζουμε με φρεσκοτριμμένο πιπέρι και ψήνουμε για 30' περίπου.
Τέλος, ρίχνουμε τα φύλλα του βασιλικού και σερβίρουμε!

Καλή σας όρεξη!

 Πείτε μου εντυπώσεις! Εδώ ή και στην σελίδα μου στο facebook!

Σας φιλώ

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

Χωρίς φωνές και γκρίνιες




 Σερφάροντας στο διαδίκτυο, έπεσα πάνω στο βιβλίο της Noel Janis-Norton "Calmer, Easier, Happier, Parenting : The Revolutionary Programme That Transforms Family Life", για την βελτίωση της συμπεριφοράς  των παιδιών, χωρίς φωνές και γκρίνιες.
Το βρήκα  ενδιαφέρον γι'αυτό και παραθέτω εδώ μερικά αποσπάσματά.
  •  Αποφύγετε τους γενικευμένους και υπερβολικούς επαίνους. Όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να επαινούμε τα παιδιά μας, αλλά οι γενικές και οι υπερβολικές εκφράσεις τους κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό.Αντί λοιπόν να λέτε «υπέροχα», «άψογα», «θαυμάσια», επιλέξτε τον συγκεκριμένο και συγκρατημένο έπαινο, όπως «βλέπω ότι διάβασες προσεκτικά τα μαθήματά σου, προσέχοντας την ορθογραφία σου και κάνοντας την αντιγραφή σου. Βλέπω επίσης ότι δεν άφησες κενά. Αυτό είναι πολύ καλό..  Το κλειδί, κατά την Janis-Norton είναι να παρατηρείτε, να περιγράφετε με ακρίβεια και να μην χρησιμοποιείτε υπερθετικούς βαθμούς.
  •  Να επαινείτε την απουσία της ενοχλητικής συμπεριφοράς. Για να αντιμετωπίσετε μια ενοχλητική συμπεριφορά του παιδιού (π.χ. ότι μιλάει απότομα, τρώει τα νύχια του, σας διακόπτει όταν μιλάτε στο τηλέφωνο, ζητάει διαρκώς κάτι, δεν διαβάζει) αρχίστε να δίνετε έμφαση στις στιγμές που το παιδί δεν συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αυτές τις στιγμές, να χρησιμοποιείτε τον συγκεκριμένο/συγκρατημένο έπαινο για να του τις επισημαίνετε. Να λέτε λ.χ. «βλέπω ότι δεν με διέκοψες στο τηλέφωνο… αυτό είναι πολύ καλό». Η έκφραση «βλέπω ότι…» κάνει τα παιδιά να τεντώνουν τ’ αυτιά τους, διότι δεν είναι μία έκφραση που χρησιμοποιούμε συχνά όταν θέλουμε να τα επιπλήξουμε ή να τα διορθώσουμε για κάτι. Σταδιακά, θα μάθουν τα παιδιά να συσχετίζουν το «βλέπω ότι…» με το ότι θα ακούσουν ότι έκαναν κάτι καλό, και θα επιδιώκουν να το ακούσουν ολοένα και περισσότερο .  
  •  Αφιερώστε τους «ειδικό» χρόνο. Κάθε ένας από τους γονείς πρέπει να αφιερώνει σε κάθε ένα από τα παιδιά λίγο ειδικό, αποκλειστικό χρόνο, που θα περνάνε κάνοντας οι δυο τους κάποιες δραστηριότητες. Ο χρόνος αυτός πρέπει να είναι καθημερινός ει δυνατόν, να διαρκεί τουλάχιστον 10 λεπτά και να μην αφιερώνεται για να βλέπουν μαζί τηλεόραση ή να παίζουν στο κομπιούτερ, αλλά σε κάτι άλλο που αρέσει και στους δύο. Τα παιδιά χρειάζονται πρωτίστως χρόνο από τον γονέα του ιδίου φύλου – κι αν ο ένας δεν υπάρχει, από άλλο κοντινό ενήλικα του ιδίου φύλου.
  •  Μάθετε να ακούτε πρώτα το παιδί. Για να λύσετε κάποιο πρόβλημα, πρέπει πρώτα να ακούσετε τι έχει να πει το παιδί, και αναλόγως να προσαρμόζετε την απάντησή σας. Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά ξεπερνούν πιο εύκολα και πιο γρήγορα τον θυμό ή τα αρνητικά συναισθήματά τους, ενώ έχουν και την ευκαιρία να επεξεργαστούν τα συναισθήματά τους, να τα νιώσουν πλήρως και μετά να τα ξεπεράσουν και να ηρεμήσουν. Για να ακούσετε το παιδί, βάλτε στην άκρη τα δικά σας συναισθήματα, σταματήστε ό,τι κι αν κάνετε, συγκεντρωθείτε σε ό,τι σας λέει κοιτάζοντάς το στα μάτια και αναλογισθείτε πως μπορεί να νιώθει το παιδί. Το συναίσθημα που θα φαντασθείτε, εκφράστε το στο παιδί, δίχως όμως να το καθησυχάσετε, να προσπαθήσετε να εκλογικεύσετε, να του κάνετε κήρυγμα ή να το δικαιολογήσετε. Πείτε λ.χ. «ακούγεσαι πολύ απογοητευμένος/θυμωμένος που χάλασε το παιχνίδι σου».



Το βασικότερο για μένα, είναι να εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας. Δεν σημαίνει πως ότι διαβάζουμε μας ταιριάζει. Θέλω να ενημερώνομαι και να προσαρμόζω τις εκάστοτε πληροφορίες στα δικά μου μέτρα, στην δική μου ιδιοσυγκρασία και στην δική μου οικογένεια.
Περιμένω τα σχόλια σας. Εδώ ή στην σελίδα μου στο facebook

Σας φιλώ

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

Μες στο μυαλό της κόρης μου..



Με λένε Χριστίνα.
Είμαι 21 μηνών και μου αρέσουν πολύ τα άλογα και οι κουκουβάγιες.
Θέλω πολύ να ανέβω σε ένα άλογο. Η μαμά μου μου είπε πως "με την πρώτη ευκαιρία, θα γίνει και αυτό.." . Την πιστεύω. Όσα μου υπόσχονται, , τα κάνουν η μαμά μου κι ο μπαμπάς μου.
Μου αρέσει πολύ να κάνω κούνια και τσουλήθρα. Τσουλήθρα, κάνω μόνη μου. Στην μικρή βέβαια ακόμα, αλλά δεν με πειράζει. Κούνια έχω και στο σπίτι μου. Μου την πήρε ο μπαμπάς μου και κάνω μερικές φορές  το μεσημέρι, για να με πάρει ο ύπνος.
Μου αρέσουν επίσης πολύ, και τα μπαλόνια και οι μπάλες. Και τα ρεβίθια και ο αρακάς και οι φακές. Γιατί είναι κι αυτά μπάλες, που τις τρώμε.
Δεν μου αρέσει να με σπρώχνουν, ούτε να με χτυπάνε. ΚΑΘΟΛΟΥ δεν μου αρέσει. Αυτό το κάνουν μερικές φορές τα άλλα παιδάκια, κι εγώ βάζω τα κλάματα.
Μου αρέσουν πολύ τα τραγούδια που μου βάζει να ακούω η μαμά μου. Η κουκουβάγια, τα 3 μερμηγκάκια, και τα παραμύθια της γαλάζιας γραμμής!
Επίσης μου αρέσει να βλέπω αγκαλιά την μαμά μου και τον μπαμπά μου! Μόλις τους δω να αγκαλιάζονται, τρέχω και γω και τους αγκαλιάζω και καθόμαστε κι οι τρεις αγκαλιασμένοι!
Δεν μου αρέσει ΚΑΘΟΛΟΥ όταν τσακώνονται... Μακάρι να μην τσακωθούν ΠΟΤΕ . Είναι τόσο ωραία  όταν είναι αγαπημένοι. Κι εγώ νιώθω τόση ασφάλεια και χαρά.
Μου αρέσουν πολύ τα βιβλία και οι βόλτες με τους φίλους μου. Το αγαπημένο μου βιβλίο, είναι ένα με ζώα κι ένα άλλο που λέγετε "Το σπίτι".
Έχω και δυο αγαπημένα κουκλάκια. Την Κανέλα την αλεπού και τον Μίνι που οι μεγάλοι τον λένε Μίκυ.
Μου αρέσει να περπατάω μόνη μου όταν πάμε βόλτα, αλλά ξέρω ότι πρέπει να κρατάω το χέρι της μαμάς μου.
Είναι ακόμα πολλά πράγματα που μου αρέσουν και που δεν μου αρέσουν...
Ίσως μια μέρα να σας τα πω κι αυτά.


Χριστίνα


Σας φιλώ




Η σελίδα μου στο facebook




Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

Ξανά εδώ


Εντάξει λοιπόν...Δεν το αρνούμαι. Μου έλειψε πολύ το γράψιμο..
Ίσως όμως, (σκέφτομαι για να παρηγορηθώ..) να πρέπει κάθε πράγμα να γίνετε στην ώρα του..
Ίσως πάλι, να πρέπει να αφήνεις τη στιγμή ελεύθερη να επιλέξει πότε θέλει εκείνη να έρθει..
Ίσως και να μην υπάρχει πρέπει..

Να μαι λοιπόν πάλι εδώ, μετά απο πολύ καιρό, στο προσωπικό μου ηλεκτρονικό, μαμαδοημερολόγιο, με όρεξη για νέες περιπέτειες!
Οι μέρες μου περνούν όμορφα, κι εγώ, όσο μπορώ, προσπαθώ να συντονίσω την ύπαρξή μου, με την ύπαρξη της 21 μηνών κόρης μου.
Άλλες φορές πιο εύκολα, άλλες λίγο πιο δύσκολα. Αλλά πως αλλιώς γίνετε το μεγάλωμα ενός παιδιού, χωρίς οδηγίες χρήσεως?
Μόνο με αγάπη, αγάπη και πολύ αγάπη, υπομονή, κατανόηση, αναζήτηση, εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και στο ένστικτό μου, και φυσικά ΠΙΣΤΗ στο ίδιο μου το παιδί.
Μιας και το να μεγαλώνεις έναν καινούργιο άνθρωπο, είναι ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΡΑΓΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ αλλά και ΤΟ ΠΙΟ ΜΑΓΙΚΟ!!!

Για τις επόμενες μέρες σκέφτομαι να:

  • πάμε βόλτα στο ζωολογικό κήπο
  • χορέψουμε ξέφρενα το πρώτο τραγούδι που θα ακούσουμε
  • κάνουμε πικ-νικ στο σαλόνι και να φάμε ψωμί με μελάσα και ταχίνι
  • ζωγραφίσουμε ένα μεγάλο δέντρο
  • να αγοράσουμε καινούργια βιβλία και cd με παραμύθια

Θα επανέλθω σύντομα με ιδέες για κατασκευές, με εύκολα και ανακυκλώσιμα υλικά , που όλοι έχουμε στο σπίτι μας!
Μέχρι τότε, μπορείτε να με βρείτε και στην σελίδα μου στο facebook

Σας φιλώ.