Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Το παιδικό μου Πάσχα


Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί, η γιορτή του Πάσχα είχε μεγαλύτερη σημασία για μένα απο ότι έχει τώρα...Τηρούσαμε στην οικογένειά μου όσο μπορούσαμε κάποια απο τα έθιμα, όχι καταναγκαστικά, αλλά γιατί αυτό μας έκανε να αισθανόμαστε πως αυτές οι μέρες είχαν κάτι το διαφορετικό απο τις υπόλοιπες, πράγμα που με τα δυσκολίας αισθάνομαι τα τελευταία χρόνια..
Τώρα αρχίζω σιγά σιγά να θέλω να επιστρέψω σε εκείνες τις μνήμες και να τις κάνω κι εγώ πράξη, τώρα που έχω την Χριστίνα και διαπιστώνω πως όταν έχεις παιδί, κάποια πράγματα αποκτάνε άλλη σημασία.
Θυμάμαι την Μεγάλη Δευτέρα την μητέρα μου να καθαρίζει το σπίτι και να να ψωνίζει τα υλικά για τα μαγειρέματα της Μεγάλης Εβδομάδας.
Μεγάλη Πέμπτη βάφαμε τα αυγά. Παραδοσιακά με παντζάρι και κρεμμύδια και την θυμάμαι να τα τυλίγει με ένα κομμάτι απο καλσόν για να μένει πάνω τους το κρεμμυδόφυλλο. Μέτα σειρά είχαν τα τσουρέκια και τα σμυρναίικα κουλούρια. Μοσχομύριζε το σπίτι.. Και καθώς νηστεύαμε όλη την Μ.Εβδομάδα, η επιθυμία μας να τα φάμε γινόταν μεγαλύτερη!
Κάπου εκεί, ερχόταν κι ο νονός της αδελφής μου, ο οποίος με είχε πάρει υπο την προστασία του, μιας και η δικιά μου η νονά ήταν απο χρόνια εξαφανισμένη. Μας έφερνε τις λαμπάδες μας, πασχαλινά αυγά και ρούχα ή παπούτσια!
Την Μ. Παρασκευή, δεν τρώγαμε ούτε λάδι και το γεύμα μας ήταν ψωμί κι ελιές (πάντα αναρωτιόμουν γιατί επιτρεπόντουσαν οι ελιές και όχι το λάδι τους) και μια υπέροχη ντοματόσουπα  που έφτιαχνε η μαμά μου.Το πρωί, πηγαίναμε και στολίζαμε τον επιτάφιο και φυσικά το βράδυ τον ακολουθούσαμε, με τα αναμμένα μας κεριά να στάζουν και να μας τσουρουφλάνε τα δάκτυλα..
Το Μ. Σάββατο ήταν γιορτή μεγάλη! Στολίζαμε το σπίτι με λαγουδάκια, κουνελάκια και πασχαλινά αυγά, τα βάζα με κρινάκια και ζουμπούλια, και το απόγευμα στρώναμε το τραπέζι για το βραδινό μας γεύμα! Φοράγαμε τα καινούργια μας ρούχα, παίρναμε την λαμπάδα και το φαναράκι μας και κάναμε διαγωνισμό με τις αδελφές μου, για το πια θα πάρει πρώτη το άγιο φως.Το πιο σημαντικό δε απο όλα, ήταν πως εκείνη τη μέρα, θα πηγαίναμε αργά για ύπνο και θα τρώγαμε όσα σοκολατένια αυγουλάκια θέλαμε!!!
Την Κυριακή του Πάσχα, δεν μπορώ να πω πως την περίμενα με ανυπομονησία, μιας και απο μικρή δεν μου άρεσε το κρέας και φυσικά η εικόνα ενός αρνιού στη σούβλα και δέκα ανθρώπων να χορεύουν και να γελούν ολόγυρά του....
Ευτυχώς μιας και δεν είχαμε  "σπίτι στο χωριό" δεν ήμουν αναγκασμένη να το βιώσω πολλές φορές αυτό.
Εννοείται πως όλη την Μ. Εβδομάδα, ακούγαμε μόνο κλασσική μουσική και βλέπαμε φανατικά "Τον Ιησού απο την Ναζαρέτ" του Φράνκο Τζεφιρέλι και όποια ταινία παιζόταν στην τηλεόραση με σχετικό περιεχόμενο!
Κάπως έτσι ήταν το Πάσχα των παιδικών μου χρόνων.
Εύχομαι να είμαστε καλά, να έχουμε υγεία και αγάπη και να περνάμε κάθε χρόνο, το καλύτερο Πάσχα της ζωής μας!

Καλή Ανάσταση σε όλους!
Περιμένω τα σχόλιά σας εδώ και στην σελίδα μου στο facebook
Σας φιλώ

4 σχόλια:

  1. χαχαχαχαχ.....Αχ γελάω, γιατί κάπως έτσι ανάλογα ήταν και το δικό μου παιδικό Πάσχα!!!!
    και μάλιστα τώρα στην Εκκλησία, αυτά σκεφτόμουν ( και δεν πρόσεχες πες ε????)
    θυμάμαι που δεν "μπορούσα" την Μ. Πέμπτη γιατί αργούσε η εκκλησία ως τις 11!! Πωωω αργά...
    το πρωί της Μ. Παρασκευής που διάβαζα τα Ευαγγέλια από την Μ. Πέμπτη γιατί ήταν ΙΔΙΑ!!! τρομερή ανακάλυψη!!!
    το Μ. Σάββατο το βράδυ το τεράστιο ξενύχτι στην εκκλησία που σχόλαγε στις 2 και θα τρώγαμε και μετά οπότε θα κοιμόμασταν κατά τις 3 με 3.30....ου ξενύχτι!!!!!
    και την Κυριακή το πρωί θα ξυπνούσα πολύ αργά.....στις 10.30!!!!!!!
    Πόσο διαφορετικά τα βλέπουμε τώρα!!!!
    Σε ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που βρήκαμε κοινό τόπο!
      Τα θυμάμαι όλα με νοσταλγία και χαρά...
      Σου εύχομαι να περάσεις πολύ όμορφα και χαρείς την κάθε στιγμή!

      Διαγραφή
  2. Αυτό με τις ελιές και το λάδι κι εγώ πάντα το αναρωτιόμουνα!!! καλή Ανασταση και καλό Πάσχα !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή