Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Εγώ δεν θέλω δαχτυλίδια, ούτε και βραχιόλια...


photo from Pinterest 

Στην γειτονιά μας μένει ο Βαγγέλης. Ένας άντρας γύρω στα 50 που το μοναδικό πράγμα που του ανήκει, είναι μια μπάλα πλαστική. Ένα μεγάλο τόπι. Μια φούσκα. Με αυτήν την μπάλα κυκλοφορεί στους δρόμους αγκαλιά και είναι ο κόσμος του όλος.
Τον κοροϊδεύουν τον Βαγγέλη. Μα δεν γνωρίζουν οι αδαείς πως ο Βαγγέλης είναι ελεύθερος. Πως είναι ευτυχισμένος. Δεν έχει τίποτα πολύτιμο να χάσει. Δεν έχει τίποτα για το οποίο πρέπει να ανησυχεί. Δεν έχει laptop, δεν έχει χρυσαφικά, δεν έχει πράγματα ηλεκτρονικά, δεν έχει ipad, δεν έχει μηχανές, δεν έχει τσάντες ακριβές. Είναι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ.
Μετά την προχτεσινή ληστεία στο σπίτι μας, τον σκέφτομαι πολύ τον Βαγγέλη. Χρειάστηκε να μας αρπάξουν με την βία χρόνια και χρόνια δουλειάς, πράγματα με χρηματική αλλά πάνω από όλα συναισθηματική αξία, για να νιώσω παράλληλα με την αφόρητη πίκρα και το μεγαλείο της ελευθερίας.
Και ναι. Λυπάμαι πολύ για αυτόν τον βιασμό. Λυπάμαι πολύ που δεν θα ξαναδώ ποτέ τα δώρα της μάνας μου και της γιαγιάς μου, που δεν θα βάλω ποτέ ξανά την βέρα μου, που έχασα φωτογραφίες, αρχεία, τον υπολογιστή μου και τόσα άλλα.
Λυπάμαι που το παιδί μου έζησε αυτήν την ιστορία, που ο φόβος εισέβαλε στο σπίτι μας και που υπέστει αυτήν την ταλαιπωρία.
Μα δεν θα μείνω εκεί. Δεν θα αφήσω το μυαλό μου να κολλήσει στον φόβο και στην οργή, όσο κι αν τα βράδια κλωθογυρίζει σε εκείνη τη μέρα κι αναπαράγει εικόνες που με γεμίζουν λύπη.
Θα προχωρήσω και θα πω ευχαριστώ, που δεν ήμασταν εκεί. Ευχαριστώ που δεν βιώσαμε σωματικό βιασμό και πόνο. Ευχαριστώ που έχουμε ο ένας τον άλλον. Ευχαριστώ που ξημέρωσε η επόμενη μέρα με λόγια και πράξεις αγάπης και στήριξης από γνωστούς κι αγνώστους. Ευχαριστώ που ήρθα πιο κοντά στον άντρα μου και στο παιδί μου. Ευχαριστώ που βίωσα αυτήν την αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας. Δεν έχω πια τίποτα υλικό που να αξίζει. Δεν μου ανήκει πια τίποτα που να φοβάμαι μην μου το κλέψουν, μην μου το πάρουν, μήπως το χάσω, μιας και ότι πολυτιμότερο έχω είναι μέσα μου.
Η αγάπη, η χαρά, το νοιάξιμο, η ελπίδα δεν κλέβονται, όσο κι αν προσπαθήσουν κάποιοι.
Δεν θέλω πια να προστατεύω τίποτα άλλο, πέρα από την υγεία μας και την χαρά μας. Πέρα από την ελπίδα μας και την ζωή μας.
Και ναι! Θέλω να είμαι κι εγώ σαν τον Βαγγέλη. Να περπατάω στους δρόμους της πόλης, ανέμελη και ελεύθερη με μια μπάλα αγκαλιά...

Σας ευχαριστώ πολύ κι από εδώ, για τα μηνύματά σας και για το ενδιαφέρον σας.
Ήταν και είναι πολύτιμα.

Σας φιλώ

Βρείτε με σε
FACEBOOK  
και 

INSTAGRAM

6 σχόλια:

  1. Θέλει τρομερή δύναμη να γράψεις και να πιστέψεις πραγματικά σε αυτές τις λέξεις. Και σου το εύχομαι ολόψυχα! Ήταν τόσο άσχημο αυτό που έγινε και μπράβο σου που έχεις την ικανότητα ακόμη κι αυτό να το δεις με μια πιο θετική ματιά. Σε φιλώ αγαπημένη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ζωή μου δεν το γνώριζα! Τι να σου πω παρά μόνο πως όσα γράφεις εδώ είναι τόσο σωστά και θέλουν τρομερή δύναμη ψυχής για να ειπωθούν. Σας εύχομαι να έχετε πάντα την υγεία σας και ο ένας τον άλλο!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αχ Ζωή...Ας ήταν λοιπόν το τίμημα αυτή η άδικη ταλαιπωρία για να αποκαλυφθούν και να "λάμψουν" γι' άλλη μια φορά τα πιο σημαντικά σας,τα πιο πολύτιμά σας,αυτά που δε μπορεί να σας τα κλέψει κανείς.Είναι σπουδαίο που μπορείς να ανα-νοηματοδοτείς ακόμα και τέτοιες δυσκολίες.Σε φιλώ,η αναγνώστριά σου,Φρόσω Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ζωή μου, δεν έχω λόγια... Αυτή τη γύμνια, αυτό το βιασμό δεν ξέρω πως θα τα βίωνα, μάλλον στα χαμένα. Μπράβο στη δύναμή σου, στο κουράγιο σου, στην ομορφιά των συναισθημάτων σου. Καλή δύναμη, υγεία, αγάπη, αγκαλιές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Λυπάμαι πολύ Χριστίνα μου... Ευτυχώς δεν παθατε εσείς κάτι... Χαίρομαι τη δύναμη σου και τη θετική σου σκέψη.. Πολλά φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ζωή σου στέλνω μεγάλη αγκαλιά! Άσχημο συναίσθημα αυτό της κλοπής..πολύ άσχημο! Το κείμενό σου τα βάζει όλα στη θέση τους!Αυτοί που τολμούν να βάλουν χέρι στην περιουσία μας είναι άνθρωποι φτηνοί για μένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή