Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Ο Πατέρας και η κόρη


painting by:Vesna Antic

Τους συναντώ συχνά. Σχεδόν κάθε μέρα πηγαίνοντας για την δουλειά.
Αυτός ψηλός, γεροδεμένος, αξιοπρόσεκτος. Αυτή μικρή, γλυκιά και όμορφη.
Περπατάνε αργά. Πολύ αργά. Και όλο μιλάνε. Δηλαδή εκείνη μιλάει. Του μιλάει. Κι εκείνος την ακούει.
Του λέει για τα σύννεφα που τρέχουνε στον ουρανό και για τα λουλούδια που φυτρώνουν μέσα από το τσιμέντο της πόλης.
Του λέει για την γατούλα που βρήκε κάτω από ένα παραιτημένο αμάξι και για κάτι παιδιά που την φωνάζουν ξένη και δεν την παίζουν. Του λέει για τα όνειρα που βλέπει όταν κοιμάται...
Κι εκείνος την ακούει. Την ακούει και περπατάει. Περπατάει αργά. Πολύ αργά. Κι έχει πάντα ένα σακίδιο στην πλάτη του που γράφει UNICEF. Και σκέφτεται τον πόλεμο που άφησε πίσω του. Και σκέφτεται όλα όσα πέρασε μέχρι να έρθει εδώ. Μαζί με την κόρη του.
Κι εκείνη του κρατάει το "χέρι"...Κρατάει το μεταλλικό μπαστούνι που έχει αυτός για χέρι και που κάνει ένα δυνατό και παγωμένο θόρυβο κάθε φορά που το χτυπάει στο πεζοδρόμιο.
Γιατί ξέχασα να σου πω πως ο πατέρας έχει ένα χέρι. Και το πόδι του είναι χτυπημένο. Πολύ. Και περπατάει αργά. Πολύ αργά. Αλλά περπατάει. Κι έχει την κόρη του μαζί. ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ. Πάντα στο πλάι του. Να σφίγγει μέσα στην μικρή της χούφτα το κρύο σίδερο και να ΄ναι ευτυχισμένη που είναι δίπλα του και που η ζωή είναι ωραία. Ακόμα και έτσι.

Σας φιλώ

Βρείτε με σε
FACEBOOK  
και 

INSTAGRAM

2 σχόλια:

  1. Πόσο συγκινητική εικόνα.......
    Ας είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε και ας κρατάμε σφιχτά το χέρι των αγαπημένων μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ Αντριάννα για το σχόλιό σου. Ναι, ας κρατάμε σφιχτά το χέρι των αγαπημένων μας. Όπως το λες.

      Διαγραφή